Stanisław Ignacy Witkiewicz

Stanisław Ignacy Witkiewicz

80 rocznica śmierci.

Stanisław Ignacy Witkiewicz herbu Nieczuja, pseudonim „Witkacy” (ur. 24 lutego 1885 w Warszawie, zm. 18 września1939 w Jeziorach) – pisarzmalarzfilozofdramaturg i fotografik.

Jego ojciec był człowiekiem sztuki, matka z kolei nauczycielką muzyki. Młodość spędzał również w Zakopanem. Uczył go przedmiotów ojciec, ale i opłacani przez niego znajomi – na ogół wybitni pedagodzy uniwersyteccy. Witkacego pociągały z początku zwłaszcza nauki ścisłe, lecz także fotografia, filozofia, malarstwo i literatura piękna. Maturę zdał pomyślnie we Lwowie, zostając studentem krakowskiej ASP (Akademii Sztuk Pięknych). Swe pasje odnajdywał Witkacy również podczas podróży po kraju i za granicą. Pisał utwory i malował swe wizje. Przeżywał natomiast i stany depresyjne, w czym pomagała właśnie sztuka.

W czasie I wojny podjął się służby w cesarskiej armii Rosji. Później studiował jako członek szkoły oficerskiej. W roku 1917 został jednak ranny, a więc przeniesiony następnie do rezerwy. Był w Moskwie podczas wybuchającej tam rewolucji, utrzymując później, że nawet brał udział w tamtych zajściach. Wówczas to nadszedł swoją drogą czas jego portretów, które zostały później słynne. Wkrótce powstała również jego koncepcja tak zwanej Czystej Formy, oraz związany z nią pogląd związany z „uczuciem metafizycznym”, jakie forma może budzić w odbiorcach.

Rok 1923 oznaczał natomiast dla Stanisława Ignacego Witkiewicza wejście w związek z wnuczką Juliusza Kossaka, czyli Jadwigą Unrug. Małżeństwo jednak nie wytrzymało próby czasu. W roku 1927 pojawiła się Witkacego powieść, mianowicie „Pożegnanie jesieni”, a w roku 1930 jego słynne „Nienasycenie”. Oddawał się również z pasją filozofii, stworzył nawet swą koncepcje monadyzmu biologicznego, co odzwierciedlał napisany przez niego traktat pt. „Pojęcia i twierdzenia implikowane przez pojęcie Istnienia”. Był uznanym krytykiem literackim. Uhonorowano go w związku z tym Złotym Wawrzynem Polskiej Akademii Literatury. Aby uchwycić w sztuce i nie tylko – trudy życia, udał się Witkacy na Śląsk, gdzie mógł podpatrywać życie autochtonów. Wiele eksperymentował oprócz tego z substancjami psychodelicznymi, takimi jak choćby meskalina – opisy jego doświadczeń mentalnych i podróży dotarły jednak do odbiorców dopiero po II wojnie. Tymczasem w roku 1934 wyszedł jego utwór pt. „Szewcy”, czyli jego dramat najwybitniejszy. 18 września 1939 roku Stanisław Ignacy Witkiewicz popełnił samobójstwo. Miało to związek z informacją o napaści Związku Radzieckiego na Polskę.

                                                            

                                                                                

Powrót na górę